ضیافت

حماسه‌ی ِ جنگل‌های ِ سیاهکل
 

 

راوی
 
اما
      تنها
      یکی خنجر ِ کج بر سفره‌ی سور
 
در دیس ِ بزرگ ِ بَدَل‌ْچینی.
 

 

میزبان
 
سروران ِ من! سروران ِ من!
      جداً بی‌تعارف!
 

 

راوی
 
میهمانان را
      غلامان
      از میناهای عتیق
 
زهر در جام می‌کنند.
 

 

لبخند ِشان
لاله و تزویر است.
 
انعام را
      به طلب
      دامن فراز کرده‌اند
  که مرگ ِ بی‌دردسر
      تقدیم می‌کنند.
 

 

مرده‌گان را به رَف‌ها چیده‌اند
زنده‌گان را به یخ‌دان‌ها.
 
گِرد
      بر سفره‌ی سور
 
ما در چهره‌های بی‌خون ِ هم‌کاسه‌گان می‌نگریم:
 
شگفتا!
      ما
      کیان‌ایم؟ ــ
 
نه بر رَف چیده‌گان‌ایم کز مرده‌گان‌ایم
نه از صندوقیان‌ایم کز زنده‌گان‌ایم;
 
تنها
      درگاه ِ خونین و فرش ِ خون‌آلوده شهادت می‌دهد
  که برهنه‌پای
      بر جادّه‌یی از شمشیر گذشته‌ایم...
 

 

مدعیان
 

 

... که بر سفره فرودآیید؟
 
زنان را به زردابه‌ی درد
      مُطَلاّ کرده‌اند!
 

 

دلقک
 

 

باغ ِ
بی‌تندیس ِ فرشته‌گان
زیبایی ناتمامی‌ست!
خنده‌های ریش‌خندآمیز
 

 

ولگرد
شتابان نزدیک و به همان سرعت دور می‌شود
گزمه‌ها قِدّیسان‌اند
گزمه‌ها قِدّیسان‌اند
گزمه‌ها قِدّیسان‌اند
گزمه‌ها قِدّـ
قطع با صدای گلوله
سکوت ِ ممتد.
طبل و سنج ِ عزاداران از خیلی دور.
صدای قدم‌های عزاداران که به‌آهسته‌گی در حرکت‌اند، در زمینه‌ی خطبه‌ی
ِمداح.
صدای سنج و طبل گه‌گاه بسیار ضعیف شنیده می‌شود.
 

 

مداح
سنگین و حماسی

 

با طنین ِ سرودی خوش بدرقه‌اش کنید
 
که شیطان
      فرشته‌ی برتر بود
      مجاور و هم‌دم.
 
هراس به خود نگذاشت
گرچه بال‌هایش جاودانه‌گی‌اش بود،
 
فریاد کرد «نه»
      اگرچه می‌دانست
      این
 
غریو ِ نومیدانه‌ی مرغی شکسته‌پَر است
که سقوط می‌کند.
 
شرم‌سار ِ خود نبود و
      سرافکنده
 
در پناه ِ سرد ِ سایه‌ها نگذشت:
 
راه‌اش در آفتاب بود
      اگرچند می‌گُداخت
 
و طعم ِ خون و گُدازه‌ی مِس داشت;
و گردن افراشته،
 
هرچند
      آن که سر به گریبان درکشد
  از دشنام ِ کبود ِ دار
      ایمن است.
 

 

راوی
با همان لحن
 
گفتندش:
      «ــ چنان باشد
 
که آواز ِ کَرک را انکار کنی
و زمزمه‌ی آبی را
که در رهایی
 
می‌سُراید.»
 
ول‌گرد
 

 

لیکن این خُردْنُمون
حقیقت ِ عظیم ِ جهان است.
و عظمت ِ هر خورشید
 
در مهجوری‌ چشم
      خُردی اختر می‌نماید،
 
و ماه
 
ناخن ِ کاغذین ِ کودکی
      که نخستین‌بار
 
سکه‌یی‌ش به مشت اندر نهاده‌اند
 
تا به مقراض‌اش
      بچینند.
 

 

ماه
ناخن ِ کوچک
و تک‌شاهی سیمین ِ فریب! ــ
اما آن‌کو بپذیرد
خویشتن را انکار کرده است.
 

 

این تاج نیست کز میان ِ دو شیر برداری،
 
بوسه بر کاکُل ِ خورشید است
      که جان‌ات را می‌طلبد
 
و خاکستر ِ استخوان‌ات
شیربهای آن است.
مداح
 
زنان
      عشق‌ها را آورده بودند،
 
اندام‌های‌شان
 
از حرارت ِ پذیرفتن و پروردن
      تب‌دار می‌نمود،
  طلب
      از کمرگاه‌هاشان زبانه می‌کشید
  و غایت رهایی
      بر عُریانی‌شان
      جامه‌ی عصمت بود.
 

 

زنان ِ عاشق
با خود در نوحه
 
ریشه
      فروترین ریشه
  از دل ِ خاک ندا داد:
      «ــ عطر ِ دورترین غنچه
 
می‌باید
عسل شود!»
 

 

مداح
 
مادران
      در طلب ِ شما
 
عشق‌های ازیادرفته را بازآفریده‌اند،
که خون ِ شما
تجربه‌یی سربلند بوده است.
 

 

مادران
 

 

ریشه، فروترین ریشه
از دل ِ خاک
 
نداد داد:
      «ــ عطر ِ دورترین غنچه
 
می‌باید عسل شود!»
 

 

آه، فرزندان!
 
فرزندان ِ گرم و کوچک ِ خاک
      ــ که بی‌گناه مرده‌اید
 
تا غرفه‌های بهشت را
بر والدان ِ خویش
در بگشایید! ــ
 

 

ما آن غرفه را هم‌اکنون به چشم می‌بینیم
بر زمین و، نه در سراب ِ لرزان ِ بهشتی فریبناک،
با دیوارهای آهن و
سایه‌های سنگ
 
و در پناه ِ درختانی
      سایه‌گستر
 
که عطر ِ گیاهی‌اش یادآور ِ خون ِ شماست
 
که در ریشه‌های ایثاری عمیق
      می‌گذرد.
 

 

مداح
 
مردان از راه‌کوره‌های سبز
      به زیر می‌آیند.
  عشق را چونان خزه‌یی
      که بر صخره
      ناگزیر است
 
بر پیکره‌های خویش می‌آرند
و زخم را بر سینه‌های‌شان.
چشمان ِشان عاطفه و نفرت است
و دندان‌های اراده‌ی خندان ِشان
دشنه‌ی معلق ِ ماه است
در شب ِ راه‌ْزن.
از انبوهی عبوس
 
به سیاهی
 
نقبی سرد می‌بُرند
(آن‌جا که آلش و اَفرا بیهوده رُسته است
و رُستن
وظیفه‌یی‌ست
 
که خاک
      خمیازه‌کشان انجام می‌دهد
 
اگرچند آفتاب
 
با تیغ ِ براق‌اش
      هر صبح
 
بند ِ ناف ِ گیاهی نورُسته را قطع می‌کند;
 
خود به روزگاری
      که شرف
      نُدرتی‌ست
      بُهت‌انگیز
 
که نه آسایش ِ خفته‌گان
 
که سکون ِ مرده‌گان را
      آشفته می‌کند.)
 

 

خطیب
 

 

خودشیفته‌گان، ای خودشیفته‌گان!
 
قِدّیس وانمودن را
      چه لازم است
  که پُشت بر مغرب ِ روزی چنین سنگین‌گذر
      بنشینید
  و سر
      در مجمر ِ زرّین ِ آفتاب
      بگذارید؟
  چه لازم است
      چنان بنشینید
      که آفتاب
 
هاله بر گِرد ِ صورت‌هاتان شود؟
 
که آن دشنه‌ی پنهان‌ْآشکار
      از پیش
  حجّت
      به حَقّانیت ِ این رسالت ِ یزدانی
      تمام کرده است!
 

 

دُهُل ِ بزرگ که با ضربه‌های چهارتایی از خیلی دور به گوش می‌رسد ناگهان قطع
می‌شود. سکوت ِ سنگین ِ ممتد.
 

 

راوی
 

 

دُروج
استوار نشسته است
بر سکوی عظیم ِ سنگ
و از کنج ِ دهان‌اش
 
تُف‌خنده‌ی رضایت
      بر چانه می‌دود.
 

 

ایلچیان
از دریا تا دریا، بر چارگوشه‌ی مُلک
هر دری را به تفحّص می‌کوبند
و جارچیان از پس ِ ایشان بانگ بر می‌دارند:
 

 

از دور و نزدیک درهایی به‌شدت کوفته می‌شود
 

 

جارچی‌ها
در فواصل و با حجم‌های مختلف
 
«ــ باکره‌گانی
 
شایسته‌ی خداوندگار!
باکره‌گانی شایسته
شایسته‌ی خداوندگار!»
 

 

دلقک
پنداری با خود
که باغ ِ عفونت
میراثی گران است!
 

 

باغ ِ عفونت
باغ ِ عفونت
باغ ِ عفونت...
 

 

راوی
 
امّا
      رعشه‌افکن
      پرسشی
  تنوره‌کشان
      گِرد بر گِرد ِ تو
      از آفاق
      برمی‌آید:
 
شهادت داده‌اند
که وسعت ِ بی‌حدود ِ زمان را
در گردش ِ چارهجایی‌ سال دریافته‌ای،
شهادت داده‌ای
 
که راز ِ خدا را
      در قالب ِ آدمی به چشم دیده‌ای
 
و تداوم را
در عشق.
مدعیان
 
هنگامی که آفتاب
      در پولک ِ پوک ِ برف
      هجّی می‌شود
 
آیا بهار را
 
از بوی تلخ ِ برگ‌های خشک
      که به گُلخن می‌سوزد
 
تبسمی به لب خواهد گذشت؟
 

 

دلقک
 
نیشخندی
      آری.
 
گزمه‌ها قِدّیسان‌اند!
گزمه‌ها
قِدّیسان‌اند!
 

 

مدعیان
 

 

... و حقیقت ِ مطلق ِ جهان، اکنون
به جز این دو چشم ِ بداندیش ِ خون‌چکان نیست ــ
یک مدعی
 
این دو چشم ِ خیره
      بر این سر
  که از پس ِ شیشه و سنگ
      دزدانه
      تو را می‌پاید.
 

 

دلقک
 

 

می‌دانم!
و به صداقت ِ چشمان ِ خویش اگر اعتماد می‌داشتم
دیری از این پیش دانسته بودم
که آنچه در پاکی آسمان نقش بسته است
به جز تصویر ِ دوردست ِ من نیست.
 

 

خطیب
 

 

تو می‌باید خامُشی بگزینی
 
به جز دروغ‌ات اگر پیامی
      نمی‌تواند بود،
  اما اگرت مجال ِ آن هست
      که به‌آزادی
      ناله‌یی کنی
 
فریادی درافکن
 
و جان‌ات را به‌تمامی
      پشتوانه‌ی پرتاب ِ آن کن!
 

 دشنه در دیس

بهار 1350

/ 4 نظر / 2 بازدید
سیب آبی

یاد شاعر و کسی که این شعر در وصفش گفته شد بخیر اما نیستند ببینند باز هم تاریخ در حال تکرار است

فنچ

اول سلام[متفکر]،ها این فنچولک لقب منه[عصبانی]چرا به وبلاگ دوستت لقب من رو دادی هاااااااااااااا[سوال][ناراحت]؟؟؟؟؟؟؟ گذشته از شوخی وبلاگ جالبی بودعلی کوچولو[چشمک] موفق باشی[لبخند][گل][دست][خداحافظ]

فنچ

راستی شعرهاهم پرمفهوم وجالب بود[چشمک]