لحظه های بی طوفان

بودن را پاس می دارم

                           که هستم.

هستم در این نیستگاه هستی.

     هستم در این ناکجا آباد ویران،ویران از برای دل مردمش

                                                                  مردمی که هستند

اما

    نمی دانند

                 نمی فهمند.

 من،

     تنها افتاده در این سرای عجایب

             میان مردمی که حتی پاس نمی دارند حضور تک درختی را در میانه ی دشتی خشک.

شن های تفت دیده از حرم آفتاب،

           آفتاب سوزاننده ی هزاران سال.

و من

     بانگ بر میدارم

           تا شاید کسی صدایم را بشنود.

لیک

  افسوس که این صدا

              -هرچند بلند،هرچند رسا،هرچند بلیغ-

 گوشی نیست از برای شنیدنش

       و هوشی

                 از برای دریافتنش.

من همچنان فریاد خواهم زد -بلند-

و صدایم را تا به آسمان ها

           به اندرونی ترین اتاق های کاخ های هزاران اتاق خدایان خواهم رساند.

 و آنگاه

      شاید

            لحظه ای

                      آرام بیاسایم.

                                                  لحظه ای بیاسایم.

/ 1 نظر / 9 بازدید
کاوه

بانگ و فریاد از برای چه دوسته من؟ آساییدن را دوست داری؟ پس بشتاب به سوی مرگ! زندگی ما بدین شکل رقم خورده من در شمال تو در جنوب اما هر دوی ما این سرنوشت را خودمان انتخاب کرده ایم پس استوار باش ای سرکار استوار!