هجرانی

چه هنگام می‌زیسته‌ام؟
 

 

کدام مجموعه‌ی پیوسته‌ی روزها و شبان را
      من ــ
  اگر این آفتاب
      هم آن مشعل ِ کال است
      بی‌شبنم و بی‌شفق
 

 

که نخستین سحرگاه ِ جهان را آزموده است.
 

 

چه هنگام می‌زیسته‌ام،
 

 

کدام بالیدن و کاستن را
      من
 

 

که آسمان ِ خودم
چتر ِ سرم نیست؟ ــ
 

 

آسمانی از فیروزه نیشابور
با رگه‌های سبز ِ شاخ‌ساران،
 

 

همچون فریاد ِ واژگون ِ جنگلی
      در دریاچه‌یی،
 

 

آزاد و رَها
 

 

همچون آینه‌یی
      که تکثیرت می‌کند.
 

 


 

 

بگذار
      آفتاب ِ من
      پیرهن‌ام باشد
  و آسمان ِ من
      آن کهنه‌کرباس ِ بی‌رنگ.
 

 

بگذار
بر زمین ِ خود بایستم
بر خاکی از بُراده‌ الماس و رعشه‌ی‌ درد.
 

 

بگذار سرزمین‌ام را
      زیر ِ پای خود احساس کنم
 
و صدای رویش ِ خود را بشنوم:
 

 

رُپ‌رُپه‌ی ِ طبل‌های خون را
      در چیتگر
  و نعره‌ی ببرهای عاشق را
      در دیلمان.
 

 

 

وگرنه چه هنگام می‌زیسته‌ام؟
کدام مجموعه‌ی پیوسته‌ی روزها و شبان را من؟
۱۵ اسفند ِ ۱۳۵۶
پرینستون
/ 5 نظر / 2 بازدید
مجید

سلام . این اواخر یه چیزایی درباره ی شاملو خوندم که نظرم نسبت بهش عوض شده . شعر قشنگی بود ولی مثه همه ی شعر های شاملو فهمیدنش سخته . ممنون .

ا.س

با درود عالی بود. به ما هم سری بزنید. پیوسته شاد و سربلند باشید.

بی پدر خودشیفته

که آسمان ِ خودم چتر ِ سرم نیست؟ اینو راست گفتی. دلم گرفت داداش. نیستی‌ها!

بهارآذر

"بگذار سرزمین‌ام را زیر ِ پای خود احساس کنم" وطنی که فقط مرگ را به مساوات در آن تقسیم میکنند ! سلام