کجا بود آن جهان...

کجا بود آن جهان
که کنون به خاطره‌ام راه بربسته است؟ ــ:
آتش‌بازی بی‌دریغ ِ شادی و سرشاری
در نُه‌توهای بی‌روزن ِ آن فقر ِ صادق.
 
قصری از آن دست پُرنگار و به‌آئین
      که تنها
  سر پناهکی بود و
      بوریایی و
      بس.
 

 

کجا شد آن تنعم ِ بی‌اسباب و خواسته؟
 
کی گذشت و کجا
      آن وقعه‌ی ناباور
  که نان‌پاره‌ی ما برده‌گان ِ گردن‌کش را
      نان‌خورشی نبود
 
چرا که لئامت ِ هر وعده‌ی گَمِج
بی‌نیازی هفته‌یی بود
 
که گاه به ماهی می‌کشید و
      گاه
  دزدانه
      از مرزهای خاطره
      می‌گریخت،
 
و ما را
حضور ِ ما
کفایت بود؟
 

 

دودی که از اجاق ِ کلبه بر نمی‌آمد
نه نشانه‌ی خاموشی‌ دیگ‌دان
 
که تاراندن ِ شورچشمان را
      کَلَکی بود
      پنداری.
 

 

تن از سرمستی جان تغذیه می‌کرد
چنان که پروانه از طراوت ِ گُل.
 
و ما دو
      دست در انبان ِ جادویی شاه‌سلیمان
 
بی‌تاب‌ترین ِ گرسنه‌گان را
 
در خوانچه‌های رنگین‌کمان
      ضیافت می‌کردیم.
 

 


 
هنوز آسمان از انعکاس ِ هلهله‌ی ستایش ِ ما
      (که بی‌ادعاتر کسان‌ایم)
 
سنگین است.
 

 

این آتشبازی بی‌دریغ
چراغان ِ حُرمت ِ کیست؟
 

 

لیکن خدای را
با من بگوی کجا شد آن قصر ِ پُرنگار ِ به‌آئین
 
که کنون
      مرا
      زندان ِ زنده‌بیزاری‌ست
 
و هر صبح و شام‌ام
 
در ویرانه‌هایش
      به رگ‌بار ِ نفرت می‌بندند.
 

 


 

 

کجایی تو؟
که‌ام من؟
و جغرافیای ما
کجاست؟
 

 

۲۵ بهمن ِ۱۳۶۴
/ 10 نظر / 6 بازدید
ا.س

با درود شعر زیبایی بود. چه خبر؟ چه کار می کنی؟!

ثامنه

شعر زیبایی بود.....

بهارآذر

آدرس وبلاگ رو عوض کردم شاید حالش خوب شد baharaazar.persianblog.ir مرسی عزیزم سر میزنی سلام

اهورا

سلام باران امد بهروزم منتظرم زود باش

بهارآذر

دوباره همون قبلی bahar1360.persianblog.ir ناپدید شدی چرا؟! سلام[نیشخند]

سیاوش

سلام.کجایی ؟ کم ژیدایی.شعر زیبایی بود . فعلا..

فرزاد

عاشقانه پریدم.... خداحافظ[گل]